Stel je eens voor dat je je been breekt met voetbal. En je zweert op het moment dat je valium en mophine in je mik gespoten krijgt, dat je er wel effe klaar mee bent, met dat voetbal. Hoe serieus neem je zo’n uitspraak? Mij overkwam het. Ik zou nooit en te nimmer meer gaan spelen met een bal in competitieverband. Stel je toch eens voor dat ik m’n pootje nog een keer breek… en ik weer na drie maanden de volgende foto te zien zou krijgen…

Het menselijk vleesch is zwak. Daar kwam ik vandaag maar weer ‘ns achter. Want vandaag heb ik m’n eerste wedstrijd gespeeld, sinds 14 oktober 2006. En ik heb genoten. Het geurende gras, die kalklijnen, het balcontact, de derde helft… Voetbal is de mooiste sport die er bestaat. Daar kan geen zwakzinnige belofte tegenop. Basta!